เรื่องราวสุดซึ้งประทับใจ

ผมได้อ่านเรื่องนี้ครั้งแรกที่บอร์ดประมูลเมื่อ3ปีก่อน ขอรับรองว่าซึ้งมากๆ อาจจะยาวนิดนึง ถ้าอ่านจนจบแล้วน่าจะทำให้หลายๆคนได้แง่คิด เรียกได้ว่าเป็นเรื่องดีๆ ทีหายากในประมูลเลยทีเดียว(แอบแซวเล็กน้อย) เลยเอามาให้คนที่ยังไม่ได้อ่านได้อ่านกัน

น่าอ่านมากๆครับ ผมรับรอง

เอาล่ะ เริ่มกันเลยดีกว่า

ผมกำลังยืนอยู่บนสะพานแขวนข้ามแม่น้ำเจ้าพระยา ท้องฟ้าในคืนนี้มืดสนิท มีเพียงแสงเรืองเรืองของหลอดไฟทอดยาวตามแนวสะพานไป การที่ได้เห็นกรุงเทพในมุมนี้ มันทำให้ได้พบหลายต่อหลายอย่างที่หลายคนอาจไม่เคยเห็น ผมมองออกไปในย่านชุมชน แสงไฟหลากสีในอาคารบ้านเรือนกระจายไปจนสุดลูกหูลูกตา เรียบแม่น้ำเจ้าพระยาไปเป็นถนนทอดยาว มีเพียงแสงไฟจากหน้ารถที่สาดไปยังริมถนน ส่วนบนสะพานที่ผมกำลังยืนอยู่นี้ก็เป็นถนนกว้างพอสมควร มีรถวิ่งอย่างเบาบางเพราะคนมักจะใช้เส้นทางอื่นกัน บนนี้มันจึงเงียบสงบ
ผมไม่แปลกใจเลยที่เธอมักจะชวนผมมาที่นี่เป็นประจำ
ผมไม่ได้ขึ้นมาบนนี้หลายปีแล้วเพราะที่แห่งนี้มันทำให้ผมหวนนึกถึงเธอ
เธอมักจะให้ผมมายืนดูดาวเป็นเพื่อนเธอ

ที่แห่งนี้มันเคยทำให้ผมมีความสุข ผมคงได้ขึ้นมาบนนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
หลังจากวันนี้ไปผมจะจากไปและไม่หวนกลับมาอีก จะมีเพียงความทรงจำของเธอเท่านั้น

ที่จะอยู่ในใจผมตลอดไป

ผมได้รู้จักเธอครั้งแรกก็เมื่อตอนที่ผมอยู่ชั้น ม.1 ผมก้าวเข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้

พวกเราต่างก็เป็นนักเรียนใหม่ หลายหลายอย่างในห้องใหม่ของผมนี้ดูมันจะน่าเบื่อซะจริงจริง

หลังจากที่เคารพธงชาติแล้วทุกคนก็เข้าชั้นเรียนและก็เป็นธรรมดาของนักเรียนใหม่ทั้งหลายก็ต้องมีการแนะนำตัวกัน

อาจารย์ประจำชั้นของผมเป็นผู้หญิงอายุประมาณ 40 ดูท่าทางอาจารย์เป็นคนใจดีมาก

อาจารย์ก็เริ่มแนะนำตัวเอง ขณะที่อาจารย์กำลังพูดอยู่ ก็มีเสียงหนึ่งแทรกเข้ามา
อาจารย์ค่ะ ขออนุญาตเข้าห้อง ผมรีบหันไปยังที่มาของเสียงนั้นทันที

แล้วหญิงสาวก็ก้าวเข้ามาโอ้!แม่เจ้าโว้ย เธอช่างน่ารักอะไรอย่างนี้
ถึงดูเธอจะชอบตื่นสายไปสักหน่อย แต่ถ้าเอามาบวกลบกับความสวยแล้ว

ตื่นสายแค่นี้ผมยกให้ ความคิดผมในตอนนั้น ทำยังไงจะได้รู้จักเธอบ้างนะเธอเดินเข้ามาแล้วก็หาเก้าอี้นั่ง

ตอนนั้นที่ข้างผมมีกระเป๋าใครก็ไม่รู้วางอยู่ คนทั้งห้องตอนนั้นก็คุยกันโดยไม่สนใจอะไรเลย

ผมเลยจับกระเป๋านายที่นั่งข้างผมโยนไปโต๊ะตัวข้างหลัง ทั้งห้องเลยเหลือที่ว่างอยู่ที่เดียว

คือที่นั่งข้างผม เธอเดินมาใกล้ๆ ผมแล้วก็พูดอย่างอ่อนหวาน
นั่งด้วยได้มั๊ย
ก็จะไม่ได้ ได้ยังไง ก็ที่ตรงนี้ผมพึ่งจัดไว้ให้เธอโดยเฉพาะ

ผมหันหน้าไปหาเธอแล้วก็พยักหน้า

แล้วเธอก็นั่งลงฟังที่อาจารย์พูดหน้าห้องขณะที่เธอกำลังจับจ้องอยู่ที่อาจารย์

แต่ผมไม่สนใจอาจารย์เลยเอาแต่ชำเรืองไปที่หน้าของเธอ

ใบหน้าของเธอช่างขาวหมดจดอะไรอย่างนี้ แก้มเป็นสีชมพูอ่อนๆ

ดวงตาของเธอกลมโตใสเป็นประกาย ผมไม่เคยเห็นดวงตาคู่ไหนสวยแบบนี้มาก่อน ขนตาของเธองอน

ยังกะตุ๊กตา ปากเรียวเล็ก ทั่วทั้งใบหน้าของเธอมันช่างสวยจับใจอะไรเช่นนี้

ผมใจลอยมองหน้าเธอตาไม่กระพริบเลย ผมพยายามมองไปที่ปกเสื้อของเธอเพื่อจะดูว่าเธอชื่ออะไร

เกือบจะเห็นอยู่แล้วเชียว ทันใดนั้นเธอก็หันมาหาผม เธอยิ้ม
มีอะไรหรอค่ะ
ผมสะดุ้งขึ้นมาทันที
อ้อ ปะ ปะ ป่าวครับ
ผมตื่นเต้นไม่รู้จะทำอะไรเลยหยิบหนังสือในกระเป๋าขึ้นมา

ดันไปหยิบผิดหยิบเอาหนังสือโป๊ขึ้นมา เธอเหลือบมาเห็นเข้าเลยยิ้มแกมหัวเราะทีแรกผมคิดว่าเธอยิ้มให้ผม

แต่พอเห็นหนังสือในมือตัวเอง ผมตกใจเลยรีบปัดคว